زبان حال حضرت رقیه (س)

این سر که به طشت سرفراز آمده است 

با چشم خمار و نیمه باز آمده است 

چشمان مرا فرش قدومش بکنید 

بابای من از راه دراز آمده است 

************************** 

من بودم و ازدحام دلتنگی ها 

تو بودی و راه شام دلتنگی ها 

حالا که رسیده ای کمی حرف بزن 

با دخترت از تمام دلتنگی ها 

************************* 

آواره ی تو غروب را می فهمد 

زخم لب وجای چوب را می فهمد 

تو آمدی وچه حال خوبی دارد 

طفلی که مقلب القلوب را می فهمد 

************************* 

بابا به دلم گذشت برمیگردی 

ازکوچه وکوه ودشت برمیگردی 

زهرای ساله را ببر همراهت 

حالا که میان طشت برمیگردی